دریغ و درد

خبر رسید در نخستین ساعات بامداد امروز جمعه (هشتم اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۲) جناب آقای اصغر لطیفی جان به جان‌آفرین تسلیم کرد. اکنون که در سفر هستم و امکان رجوع به یادداشت‌هایم نیست، در دقایقی که با اشک و آه با فرّخ و فرزاد (فرزند و نوه استاد) تلفنی صحبت می‌داشتم، یاد اولین خاطره‌ام که کلاس چهارم دبستان بودم برایم زنده شد. از آن روز که به اصرار من،‌ با پدرم به فروشگاه قلم لطیفی رفتیم و اولین خودنویس زندگی‌ام را (قلم سناتور) از دست ایشان گرفتم و تا به امروز هفته‌ای را بدون دیدار با او سر نکردم. فروشگاهش محفل انس اهل قلم بود و هست.

 این اواخر در طبقه دوم می‌نشست. درد پا آزارش می‌داد. اگر بخواهم بنویسم به دست چه کسانی قلم داده است لیست بلندبالایی را باید تهیه کنم. مراجعینش، از مهندس بازرگان که همسایه خیابان بالایی او بود و خاطراتی از او داشت، به‌ویژه از علاقه مهندس به خودنویس تروپن آلمانی می‌گفت تا صدها پزشک (یادم آمد: علی‌محمد و محمدعلی میر، دو برادر و دو پزشک) و هنرمندان در عرصه‌های گوناگون (یادم آمد: مسعود کیمیایی) و... در طی چندین دهه، بیش از نیم قرن با او مراوده قلمی داشته‌اند. من خود را مدیون او می‌دانم، چه این که او قلم‌خودنویس به دستم داد و چگونه با خودنویس نوشتن را به من آموخت و نگهداری از آن‌ها را. و لبخند همیشگی‌اش را. و اعتمادش را که در اوج بی‌پولی در چشم‌هایم تمنای داشتن قلم جدید را حس می‌کرد و می‌دانست که در شرایط پرداخت آن نیستی و قلم را بسته‌بندی می‌کرد و می‌گفت «برو بنویس، نگران پرداخت نباش».

و همدردی می‌کنم با دوستداران قلم و تسلیت می‌گویم به فرخ، فرشید و فرزاد عزیز و دیگر اعضای خاندان لطیفی.
یادش گرامی و خاک بر او گوارا باد

نیم‌ور محلات، صلاه ظهر جمعه هشتم اردیبهشت ۱۴۰۲