به "اقلیم قلم" خوش آمدید، براىِ تبریک روز "قلم" و تقدیر از همه "قلم" هایى که با من در این شبِ تاریک جهان دویده اند: آقاىِ "لطیفى" در کنارِ مغازه "پارکر" در خیابانِ نادرى جنب سفارتِ انگلستان در سالِ هزار و سیصد و چهل و چهار خورشیدى، صاحبِ مغازه در کنارِ ویترینِ فروشگاه "قلم" ایستاده و با ژستِ مبهمى که ترکیبى از جدیت و یک لبخندِ پنهان است، به دوربین نگاه مى کند.

انعکاسِ تصویرِ خیابانِ "محمد همایون" یا همان "بابى ساندز" در شیشه عینکِ مرد، پیراهنِ روشن و دو قلم در جیبِ جلوىِ لباس، ویترین با چیدمان ساده و قطارى از خودکارها، روان نویس ها و قلم هاىِ لوکس. روىِ کاغذ سفید با خط نستعلیق نوشته شده "خودنویسِ پرزیدنت وارد شد"، تبلیغ قلم هاىِ سلطنتى "شیفر" براىِ نرم و خوش خط نوشتن، جعبه قلم ها و دوباره برخورد با نگاه "مردِ قلم فروش" که جلوىِ ویترین مغازه ایستاده است. این عکس به مناسبت "روزِ قلم" و به یادگار همه قلم ها، خودکارها و نوشت افزارهاىِ سراسر زندگى انتخاب شده است. و براىِ من، به جاىِ روز قلم، همیشه این شب بوده که پیوند ناگسستنى با قلم و نوشتار دارد، نوشتن بخشى از وجود من بوده است، چیزى براى فرار از وحشت سفیدى کاغذ، براىِ فرورفتن در این "شبِ هول"، براىِ زنده کردن دوباره از دست رفته هایم، براىِ لمسِ زمان و لامکان، وسیله اى براىِ نوشتن از پدر و دست هایش که شاید "قلم هاىِ حقیقى جهان" بودند. و قلم براى من، فراتر از هر "توتم"، و برتر از هر "فتیش" بوده است، قسم به قلم و هر آنچه که مى نویسد، قسم به قلم و هر آنچه که نمى تواند بنویسد، قسم به قلم و همه کتیبه هاىِ شکسته و مدفون شده در تاریخ.

اینجا "کافه نوستال" است، صداىِ راستینِ خاطرات و یادگارهاىِ ملت ایران