بیوگرافی پرویز ابوالفتحی 

پرویز ابوالفتحی از نویسندگان و شاعران برجسته و فرهیختهٔ ادبیات معاصر ایران بود که در آثارش نگاهی انسانی، شاعرانه و ژرف به زندگی، عشق، زمان و تجربه‌های درونی انسان داشت. او با زبان ساده اما تأثیرگذار، توانست میان روایت ادبی و حس‌وحال فلسفی پیوندی قابل‌توجه ایجاد کند و از خود مجموعه‌ای از شعرها و داستان‌ها به یادگار بگذارد که در حافظهٔ دوستداران ادبیات باقی مانده است.

ارتباط و دوستی با جناب آقای اصغر لطیفی

پرویز ابوالفتحی از دوستان بسیار نزدیک جناب آقای اصغر لطیفی و از همنشینان کافه نادری بود. ارتباط این دو بیشتر از جنس دوستی، گفت‌وگوهای فرهنگی و نشست‌های اهل قلم شکل گرفته بود و محور اصلی آن، معاشرت‌های ادبی و بحث‌های فکری و فلسفی در جمع اهل فرهنگ بود.

در همین بخش، علاقهٔ جدی او به قلم و خودنویس هم جایگاه ویژه‌ای داشت؛ چرا که ابوالفتحی تمام کتاب‌ها و نوشته‌های خود را با خودنویس می‌نوشت و حتی یادداشت‌های روزانه‌اش نیز با همین ابزار ثبت می‌شد. همین دلبستگی به نوشتار و ابزار نوشتن، یکی از نقاط مشترک و زمینه‌های طبیعی نزدیکی او با جناب آقای اصغر لطیفی بود.

نگاهی به آثار و سبک نویسندگی

آثار پرویز ابوالفتحی، چه در شعر و چه در داستان، سرشار از حسرت‌های انسانی، لطافت کلام و تأملات فلسفی بودند. او با زبانی روان و در عین حال عمیق، مخاطب را با لایه‌های درونی انسان، تردیدها، دلبستگی‌ها و ملال‌های زندگی روبه‌رو می‌کرد. همین ویژگی باعث شد نوشته‌هایش برای مخاطبانی که به ادبیات اندیشمندانه و عاطفی علاقه دارند، خواندنی و ماندگار باشد.

رمان‌ها و آثار داستانی

از مهم‌ترین آثار داستانی پرویز ابوالفتحی می‌توان به «لولی شوم»، «زمستان بلند بی‌ناقوس»، «قصه عشق اسب و اصل» و «با سنگ در آینه» اشاره کرد.

بر اساس گفت‌وگوی منتشرشده در ایبنا، او دربارهٔ «با سنگ در آینه» گفته بود که محور اصلی داستان، دلزدگی برخی جوانان از زندگی است؛ جوانانی که در عین علاقه به زندگی، به نوعی ملال و دوگانگی درونی نیز دچار می‌شوند. او این رمان را با زبانی ساده و امروزی نوشته بود، هرچند در بخش‌هایی از آن، زبان شاعرانه و توصیفی نیز به کار رفته است.

آثار شعری

پرویز ابوالفتحی علاوه بر داستان‌نویسی، در حوزهٔ شعر نیز آثاری از خود به‌جا گذاشت. از جمله آثار شعری او می‌توان به «سفری در وهم» و «صدف زندگی چه لطافتی داشت» اشاره کرد؛ آثاری که نشان می‌دهند جهان شعری او نیز مانند نثرش، متکی بر نگاه لطیف، اندیشه‌ورز و انسانی بوده است.