شکیبا باشید
غلامحسین بنان در اردیبهشت ۱۲۹۰ در تهران متولد شد و در ۸ اسفند ۱۳۶۴ در تهران درگذشت. او از برجستهترین خوانندگان موسیقی ایرانی است که از سال ۱۳۲۱ تا دهه ۵۰ در حوزه موسیقی ملی ایران فعالیت داشت و نامش با آواز اصیل، تلفیق درست شعر و موسیقی، و اجرای ماندگار تصنیفها و برنامههای رادیویی گره خورده است. بنان از جمله هنرمندانی بود که با صدای منحصربهفرد، تحریرهای دقیق و تسلط بر شیوههای مختلف آواز، جایگاهی ویژه در تاریخ موسیقی ایران پیدا کرد.
او در کنار فعالیت هنری، عضو شورای موسیقی رادیو، استاد آواز هنرستان موسیقی تهران و از چهرههای اثرگذار در شکلگیری و تداوم جریان موسیقی ملی ایران بود. نام غلامحسین بنان برای بسیاری از علاقهمندان موسیقی، یادآور وقار هنری، انتخاب دقیق شعر و شیوهای اصیل در خوانندگی است.
غلامحسین بنان از دوستان نزدیک جناب اصغر لطیفی بود و این دوستی تنها به یک آشنایی ساده محدود نمیشد. او از حدود سال ۱۳۵۱ تا ۱۳۶۱ به فروشگاه لطیفی رفتوآمد داشت و زمان زیادی را در کنار اصغر لطیفی میگذراند. این رفتوآمدها، بخشی از رابطهای صمیمی و فرهنگی بود که در سالهای مختلف ادامه داشت.
در سالهای پایانی عمر، بنان را بیشتر اوقات با ویلچر به فروشگاه میآوردند و او در همان حال، با حوصله و علاقه در فضای فروشگاه مینشست و با آقای اصغر لطیفی گفتوگو میکرد. این تصویر، وجهی انسانی و صمیمی از زندگی او را نشان میدهد؛ هنرمندی بزرگ که با وجود دشواریهای جسمی، همچنان ارتباط خود را با اهل ذوق، گفتوگو و دنیای نوشتافزار حفظ کرده بود.
غلامحسین بنان به خودنویس علاقه داشت و همین علاقه، یکی از دلایل طبیعی ارتباط او با اقای اصغر لطیفی بود. برای هنرمندی که با شعر، ترانه، متن و ظرافتهای کلام سر و کار دارد، قلم فقط یک وسیله ساده برای نوشتن نیست؛ بلکه بخشی از سلیقه، شخصیت و شیوه زندگی او محسوب میشود. علاقه بنان به خودنویس، با روحیه هنری و دقت او در انتخاب واژه، لحن و بیان کاملاً هماهنگ بود.
گفتوگوهای او با آقای اصغر لطیفی نیز تنها به دیدارهای دوستانه خلاصه نمیشد، بلکه درباره نوشتار خودنویسها و ویژگیهای آنها صحبت میکردند. همین موضوع نشان میدهد که بنان به ابزار نوشتن نگاهی سطحی نداشت و از جنس نوشتار، کیفیت قلم و تجربه نوشتن با خودنویس لذت میبرد. این علاقه، رابطه او با آقای اصغر لطیفی را به پیوندی فرهنگی و سلیقهای تبدیل کرده بود.
غلامحسین بنان در خانوادهای شناختهشده و اهل فرهنگ به دنیا آمد. پدرش کریمخان بنانالدوله نوری و مادرش دختر شاهزاده رکنالدوله، برادر ناصرالدینشاه، بود. او از ششسالگی به خوانندگی و نوازندگی ارگ و پیانو پرداخت و در این مسیر از راهنماییهای مادرش که پیانو را بسیار خوب مینواخت بهره برد.
نخستین استاد او پدرش بود. پس از آن، از آموزشهای میرزا طاهر ضیاءذاکرین رثایی و سپس ناصر سیف استفاده کرد. این آموزشهای اولیه در سالهای کودکی، نقش مهمی در شکلگیری پایههای فنی و هنری بنان داشت و سبب شد او از همان آغاز، با درکی عمیقتر از موسیقی و صدا رشد کند.
از سال ۱۳۲۱ صدای غلامحسین بنان همراه با همکاری گروهی از هنرمندان از رادیو تهران به گوش مردم رسید و خیلی زود نام او در میان علاقهمندان موسیقی شناخته شد. روحالله خالقی او را به ارکستر انجمن موسیقی دعوت کرد و بنان همکاری خود را با ارکستر شماره یک نیز آغاز کرد. همچنین از ابتدای برنامه ماندگار گلهای رنگارنگ به دعوت داوود پیرنیا با این مجموعه همکاری داشت.
بنان در طول دوران فعالیت هنری خود حدود ۳۵۰ آهنگ اجرا کرد. آنچه صدای او را از بسیاری دیگر متمایز میکرد، زیر و بمهای سنجیده، تحریرهای خاص و قدرت بیان موسیقایی ویژه او بود. او نهتنها در آواز سنتی و کلاسیک ایران استادی کمنظیر داشت، بلکه در اجرای نغمههای تازهتر و سبکهای نوینتر موسیقی ایرانی نیز موفق بود.
تصنیف مشهور «الهه ناز» یکی از شناختهشدهترین نمونههای توانایی هنری اوست و هنوز هم از محبوبترین آثار موسیقی ایران به شمار میآید. بنان را میتوان یکی از بزرگترین اجراکنندگان آثار در سبک وزیری ـ خالقی دانست. او همچنین در کنار ادیب خوانساری از بهترین اجراکنندگان آثار ابوالحسن صبا و مرتضی محجوبی به شمار میآید.
یکی از ویژگیهای مهم بنان، توانایی او در مرکبخوانی و تلفیق هنرمندانه شعر و موسیقی بود. این توانایی باعث شد بسیاری از موسیقیدانان همعصرش، او را بهعنوان خوانندهای صاحبسبک و کمنظیر تحسین کنند.
در سال ۱۳۳۲ به پیشنهاد روحالله خالقی به اداره کل هنرهای زیبای کشور منتقل شد و به عنوان استاد آواز هنرستان موسیقی ملی مشغول به کار شد. سپس در سال ۱۳۳۴ به سمت رئیس شورای موسیقی رادیو رسید.
غلامحسین بنان از آغاز در برنامههای گلهای جاویدان، گلهای رنگارنگ و برگ سبز حضور داشت و آثار متعددی از او در این برنامهها به یادگار مانده است. در این مجموعهها، استادان بزرگ موسیقی سنتی ایران همچون روحالله خالقی، ابوالحسن صبا، مرتضی محجوبی، احمد عبادی، حسین تهرانی، علی تجویدی و دیگران با او همکاری داشتند. همین همراهی با بزرگترین موسیقیدانان زمان، جایگاه بنان را در تاریخ موسیقی ایران تثبیت کرد.
غلامحسین بنان در زندگی شخصی خود دو بار ازدواج کرد.
در ازدواج اول با خواهر کلنل علینقی وزیری ازدواج کرد که حاصل این ازدواج، یک دختر به نام گیتی و یک پسر به نام بیژن بود.
در ازدواج دوم، پس از درگذشت همسر اول، در نهم بهمن ۱۳۴۴ با پریدخت آور ازدواج کرد.
در ۲۷ آذر ۱۳۳۶، زمانی که بنان با اتومبیل شخصی خود در جاده کرج رانندگی میکرد، با کامیونی که چراغ ایمنی عقب نداشت تصادف کرد. در این سانحه، او چشم راست خود را از دست داد و از آن پس معمولاً از عینک دودی استفاده میکرد. این اتفاق یکی از تلخترین رویدادهای زندگی او بود و تأثیر عمیقی بر روحیه و نگاه هنریاش گذاشت.
پس از این حادثه، بنان برای درمان به خارج از کشور سفر کرد. بعد از بازگشت، تصمیم گرفت در انتخاب آثار و مسیر هنری خود بازنگری کند. او بر این باور بود که باید بیشتر به سمت آثاری برود که دارای وزنی شادتر و شعری امیدوارکنندهتر باشند. نتیجه این تغییر نگاه، اجرای ترانههایی شد که در عین سادگی، استحکام هنری بالایی داشتند و با شخصیت و صدای او نیز کاملاً هماهنگ بودند.
غلامحسین بنان یکی از مهمترین چهرههای آواز ایرانی در سده اخیر است. صدای او برای نسلهای مختلف، نماد لطافت، وقار، دقت و اصالت در موسیقی ایرانی به شمار میآید. او در اجرای تصنیف، آواز، بیان شعر و انتقال حس، سبکی داشت که بهراحتی قابل تقلید نبود و همین ویژگی، او را در شمار ماندگارترین خوانندگان تاریخ ایران قرار داده است.
در کنار این جایگاه هنری، دوستی او با اصغر لطیفی و علاقهاش به خودنویس، بُعدی شخصیتر و ملموستر از شخصیت او را نشان میدهد. این جزئیات، بنان را نه فقط بهعنوان یک خواننده بزرگ، بلکه بهعنوان انسانی اهل ذوق، معاشرت و علاقهمند به ظرافتهای فرهنگی معرفی میکند.
غلامحسین بنان از ماندگارترین خوانندگان موسیقی ملی ایران است؛ هنرمندی که با صدای خاص، انتخابهای دقیق و همکاری با بزرگترین استادان موسیقی، نام خود را در تاریخ هنر ایران ثبت کرد. او در کنار فعالیت گسترده در رادیو، هنرستان موسیقی و شورای موسیقی، شخصیتی فرهنگی و خوشسلیقه داشت که علاقهاش به خودنویس و ارتباط نزدیکش با اصغر لطیفی نیز بخشی از همین روحیه را نشان میدهد.
رفتوآمد بنان به فروشگاه لطیفی در سالهای ۱۳۵۱ تا ۱۳۶۱، حضور او در روزهای پایانی عمر با ویلچر، و گفتوگوهایش درباره نوشتار خودنویسها، تصویری متفاوت و صمیمی از این هنرمند بزرگ ارائه میدهد؛ تصویری که در کنار زندگی هنری او، برای مخاطب امروز نیز خواندنی و ماندگار است.
گروه پارکر لطیفی ارائهدهنده انواع نوشتافزارهای لوکس از برندهای معتبر جهانی است و خدماتی مانند مشاوره و همراهی در خرید، حکاکی رایگان، کادوپیچ و خدمات پس از فروش را ارائه میدهد. فروش بهصورت حضوری در تهران (جمهوری، نادری) و آنلاین انجام میشود و ارسال به سراسر ایران امکانپذیر است. همچنین خدمات تعمیر تخصصی شامل سرویس دورهای، تعویض نوک، پولیش و تعویض قطعات برای خودنویس و رواننویس ارائه میگردد. ضمانت اصالت کالا و بررسی مشکلات و پشتیبانی پس از خرید، بخشی از تعهد ما به تجربه خرید مطمئن شماست.
| شماره تماس: 02166702832 (10 خط) |
| آدرس : خیابان جمهوری، خیابان بابی ساندز، پلاک 2 و 4 ، پارکر لطیفی |
| ساعت کار فروشگاه: 09:00 صبح لغایت 14:00 |
