ماجرای قلم بازی علی دهباشی قصه ای است که باز می گردد به سال ششم ابتدایی، آن زمان معدل بالایی آوردم و با پدرم برای خرید یک قلم و خودنویس به قلم فروشی در خیابان جمهوری فعلی روبه روی هتل نادری نزد آقای لطیفی رفتیم ؛ اما آقای لطیفی گفت این بچه است و خریدن خودنویس برایش زود است؛ من هم نشستم کف مغازه و گریه سر دادم که دل آقای لطیفی و پدرم به رحم آمد و منجر به این شد که آخر قلم و خودنویس سناتوری را به 45 ریال خریداری کردیم و من از آن روز تا به امروز شوق قلم و خودنویس را حفظ کردم و هیچ چیز برایم لذت بخش تر از این نیست که انگشتانم جوهری شود.

ماجرای قلم بازی ما قصه ای است که باز می گردد به سال ششم ابتدایی ، آن زمان معدل بالایی آوردم و با پدرم برای خرید یک قلم و خودنویس به قلم فروشی در خیابان جمهوری فعلی روبه روی هتل نادری نزد آقای لطیفی رفتیم ؛ اما آقای لطیفی گفت این بچه است و خریدن خودنویس برایش زود است ؛ من هم نشستم کف مغازه و گریه سر دادم که دل لطیفی و پدرم به رحم آمد و منجر به این شد که آخر قلم و خودنویس سناتوری را به 45 ریال خریداری کردیم و من از آن روز تا به امروز شوق قلم و خودنویس را حفظ کردم و هیچ چیز برایم لذت بخش تر از این نیست که انگشتانم جوهری شود.

تا امروز هرکدام از نوشته هایم را به یک قلم می نویسم ، مقالات با یک قلم ، نامه ها با یک قلم و...
کار به جایی رسید که گاهی هزینه قبض های آب و برق و تلفن را بابت هزینه خرید قلم و خودنویس جدید می دادم و با آمدن قبض بعدی قضیه برملا می شد. هنوز هم مثل همان زمان ذوق ، شوق و همان عجله را در داشتن خودنویس دارم . هیچگاه روزی را سپری نکردم که حداقل سه قلم و خودنویس در جیبم نباشد ، در سفرهای خارجی هم نان باگت با آب خوردم تا بتوانم یک قلم و خودنویس تهیه کنم. البته حادثه ای باعث شد تا روزی نیمی از خودنویس هایم را بفروشم ، پیش از آن تعداد خودنویس هایم متجاوز از 800 خودنویس بود اما حال حدود 400 خودنویس دارم .

علی دهباشی میگوید:

دکتر محمد مصدق یکی از مشتریانش بود و همیشه خودنویس پارکر 51 می خرید.

او می گفت :

"هرچه تلاش کردم او را قانع کنم تا خودنویس کراس به او بفروشم موفق نشدم و مصدق تنها با پارکر 51 نوشت ."

دکتر تفضلی در یکی از آبادی های اطراف کمبریج زندگی می کرد، برای همین در یکی از کنفرانس هایی که به آنجا رفته بودم ، پرسان پرسان و زیر باران شدید منزلش را یافتم و در زدم . با مجله ما آشنا بود ، وقتی ماجرای قلم بازی هایم را شنید ، خودنویس هدایت را به من اهدا کرد و گفت:

"این همان جوهری است که صادق هدایت آخرین بار پر کرده بود و اکنون در آن خشک شده است."

به این ترتیب قلم و خودنویس های دیگر نویسندگان را هم جمع آوری کردم. در سالهای بعد خودنویس افرادی مانند نصرت کریمی ، عبدالحسین زرین کوب و جلال الدین آشتیانی به دستم رسید. برخی وصیت کردند که پس از مرگ خودنویس شان را داشته باشم و عده ای نیزدر زمان حیات خود قلم هایی که با آن کتاب های خود را می نوشتند ، به من اهدا کردند. اگر روی خودنویس اسمی حک شده بود که هیچ ، اما اگر اسمی نداشت ، گواهی می نوشتند ، این قلم را برای کلکسیون اهدا می کنند. صادق چوبک ، هنگامی که به برای دیدنش رفتم 20 سالی می شد که با مشکل کمبود بینایی رو به رو بود و دیگر نمی نوشت ، حتی نامه هایش را تقریر می کردند و او تنها امضا می کرد. پس از درگذشتش قدسی چوبک قلم و خودنویس صادق را در میان وسایلش پیدا کرد و به همراه نام هایش برایم فرستاد ، در آن نوشته بود:

"او خود خواسته است ، خودنویسش را برای شما بفرستم."

خاطرات زیادی از این قلم ها و پیگیریهایی که در آن سالها کردم ، دارم. روزی نیز در مصاحب های در این مورد گفتم ، دوست دارم خودنویس فریدون آدمیت را داشته باشم . بعد از آن آدمیت به من گفت:

""تو اگر خودنویس من را می خواستی چرا به خود من نگفتی و در روزنامه ها نوشتی !""

 به همین شکل خودنویس پارکر خود را که با آن کتابهایش را نوشته بود ، به من اهدا کرد .

 --- علی دهباشی ---

90/3/19

---

مرجع روزنامه و مجلات و تبلیغات فروشگاه پارکر لطیفی