خودنویس دماوند و صعود از دامنه غربی

به گزارش بخش فرهنگی ورزشی پارکر لطیفی: در روزهای دوازدهم و سیزدهم شهریورماه ۱۴۰۵، خودنویس مشترک کانکلین و لطیفی برای چهارمین بار پیاپی بر فراز بلندترین نقطه ایران ایستاد. این صعود، که در چارچوب سنت فرهنگی و سالانه گروه فرهنگی لطیفی انجام شد، این بار مسیری متفاوت، خشن‌تر و اساطیری‌تر را برگزید: جبهه غربی دماوند. سنتی ماندگار که از تابستان ۱۴۰۲ با هدف گره‌زدن استقامت انسانی، اصالت کوهستان و هنر جاودان قلم آغاز شد، اکنون در چهارمین ایستگاه خود نشان داد که نام «دماوند»، نه تنها بر تارک یک اثر نفیس، بلکه در میان سنگلاخ‌ها و بادهای سهمگین بام ایران زنده است.

روایت صعود چهارم؛ رویارویی با صخره‌های بادگیر غرب

برنامه صعود چهارم با هدف به چالش کشیدن قلم در دامنه‌ای خلوت‌تر و پرشیب‌تر طراحی شد. صبحگاه پنج‌شنبه ۱۲ شهریور ۱۴۰۵، رأس ساعت ۰۷:۰۰، تیم صعود با همراه داشتن خودنویس و دفترچه یادبود از پارکینگ جنوبی راهی جبهه غربی شد. با انتقال تجهیزات، حرکت کوهنوردان از ارتفاع تقریبی ۳۴۰۰ متری در پارکینگ غربی در ساعت ۰۸:۰۰ صبح رسماً کلید خورد. تابش آفتاب آغازین روز بر خاکسترها و گدازه‌های سرد آتشفشانی، ابهت دامنه‌های غربی را دوچندان می‌کرد. با هر گام، جهانِ زیر پا کوچک‌تر می‌شد و کوهستان چهره‌ی خالص و سرسخت خود را نمایان می‌ساخت.

پس از سه ساعت پیمایش پیوسته، گروه در ساعت ۱۱:۰۰ صبح به جان‌پناه سیمرغ در ارتفاع ۴۲۰۰ متری رسید؛ نقطه‌ای نام‌آشنا که نامش پیوندی آشکار با مرغان اساطیری شاهنامه دارد. تیم صعود ساعات باقی‌مانده روز را به هم‌هوایی، تجدید قوا و آماده‌سازی روحی برای صعود شبانه گذراند، در حالی که قلم دماوند در کوله‌پشتی، یادآور پیوند ادب و کوهستان بود.

حرکت نهایی رأس ساعت ۰۳:۰۰ بامداد روز جمعه ۱۳ شهریور در تاریکی مطلق آغاز شد. تنها باریکه‌ای از نور هدلامپ‌ها مسیر سنگلاخی و شیب‌های نفس‌گیر جبهه غربی را می‌شکافت. با ورود به ارتفاع بالای ۵۰۰۰ متر و کاهش شدید فشار هوا، سرمای استخوان‌سوز و وزش مداوم بادهای غربی آغاز شد؛ جایی که در آن گام‌ها شمرده‌تر، تنفس‌ها عمیق‌تر و ریتم صعود حیاتی‌ترین عامل است. هم‌زمان با دمیدن نخستین پرتوهای طلایی خورشید از پس ستیغ البرز، سایه غول‌آسای مخروط دماوند بر افق غرب افتاد؛ تابلویی بی‌بدیل از شکوه طبیعت ایران.

با پدیدار شدن توده‌های آتشفشانی و استشمام بوی تند گوگرد، تیم صعود پس از شش ساعت تلاش بی‌وقفه در ساعت ۰۹:۰۰ صبح گام بر فراز قله ۵۶۱۰ متری دماوند نهاد.

بر بلندای بام ایران، جایی که زمین به آسمان گره می‌خورد و سرما و باد چهره را می‌نواخت، لحظه موعود رقم خورد: «دماوند بر فراز دماوند». قلم نفیس دماوند از کوله‌پشتی بیرون آمد تا میان سنگ‌های کهن قله، در دست کوهنوردان آرام گیرد و برگ دیگری از دفترچه اختصاصی همراه خود را به دست‌خط‌های ماندگار همنوردان مزین کند. این قلم، که مهندسی و جوهر آن بار دیگر مقاومت در برابر افت فشار، انجماد و اقلیم سخت آتشفشانی را اثبات می‌کرد، در آن نقطه دیگر تنها یک ابزار نگارش نبود؛ راوی سرافراز داستانی بود که از دل فرهنگ آغاز شد و بر تارک طبیعت فرود آمد.

مسیر فرود و فرجام برنامه

پس از ثبت تصاویر و یادگارهای این صعود تاریخی، تیم ساعت ۱۰:۰۰ صبح مسیر بازگشت از جبهه غربی را در پیش گرفت. تمرکز بر شیب‌های تند و شن‌اسکی‌های مسیر باعث شد تا گروه در ساعت ۱۴:۰۰ بار دیگر به جان‌پناه سیمرغ برسد. پس از استراحتی کوتاه و بستن بارها، فرود نهایی ساعت ۱۶:۰۰ آغاز شد و سرانجام رأس ساعت ۱۸:۰۰ عصر جمعه، همنوردان با سلامت کامل به پارکینگ غربی بازگشتند.

این رویداد، پس از نزدیک به ۳۴ ساعت برنامه مدون، بیش از ۲۲۰۰ متر ارتفاع‌گیری و ۱۵ ساعت پیمایش مستمر کوهستانی به نقطه‌ی پایان خود رسید؛ سفری که با پیروزی قلم و اراده انسان همراه بود.

پیشینه و فلسفه آیین صعود

بعضی نام‌ها فراتر از یک عنوان جغرافیایی‌اند؛ آن‌ها ستون‌های هویت، پایداری و حافظه جمعی یک ملت به شمار می‌روند. زمانی که گروه پارکر لطیفی با همراهی برند کهنه‌کار کانکلین (Conklin) آمریکا، خودنویس اختصاصی «دماوند» را طراحی و تولید کرد، هدف چیزی فراتر از عرضه یک نوشت‌افزار لوکس بود. ایده بنیادین، بازآفرینی اسطوره استواری و پیوند زدن روح قلم با نمادین‌ترین ستیغ این مرزوبوم بود.

استمرار این آیین فرهنگی در چهارمین سال متوالی، سندی روشن بر تداوم سنتی است که نوشتن را از پشت ویترین‌ها و کنج آرام اتاق‌ها بیرون می‌کشد و آن را در دل ماجراجویی، سرما، باد و فتح معنا می‌کند. آرشیو دست‌خط‌هایی که سال‌به‌سال در دفتر همراه این قلم ثبت می‌شود، میراثی تاریخی برای آیندگان خواهد بود؛ سندی زنده از اینکه فرهنگ و ادب ایرانی چگونه با گام‌های استوار عاشقان این سرزمین، بر بلندای قله‌ها جاودانه می‌شود.

خودنویس دماوند؛ نامی برای نوشتن داستان‌هایی که ارزش به یاد ماندن دارند.