شیفر از آن برندهایی است که عاشقش هستم. داستان شیفر از یک مغازه جواهرفروشی کوچک در فورت مدیسون، آیووا آغاز شد، جایی که والتر آ. شیفر با پس‌انداز اندکش و چند کارمند انگشت‌شمار، اولین ایده‌اش را برای خودنویسی با سیستم پرکننده اهرمی عملی کرد. فکر کنید، سال ۱۹۱۲ بود و والتر موفق شد به روشی فکر کند که بدون دردسر و با لمس انگشت، جوهر به نوک قلم برسد؛ ایده‌ای که انقلابی در دنیای نوشت‌افزار بود! واقعا عجیبه!

شیفر با این نوآوری خودنویسی تولید کرد که فوراً از هر منبع جوهری پر می‌شد و نیازی به غرق‌کردن قلم در جوهر نداشت. این ایده اونقدر موفق بود که این برند به سرعت محبوب شد. در دهه ۱۹۳۰، خودنویس‌های شیفر به عنوان خودنویس‌هایی که "با یک لمس ساده پر و تمیز می‌شدند" شناخته شدند.

اما نوآوری‌های شیفر فقط به اینجا ختم نمی‌شود. در سال ۱۹۴۹، مکانیسم پر کردن جدیدی به نام "Touchdown" را معرفی کرد که پر کردن خودنویس‌ها را باز هم آسان‌تر کرد. بعد هم نوبت به اسنورکل رسید؛ لوله‌ی کوچکی که زیر نوک خودنویس قرار گرفت تا بتوان بدون غوطه‌ور کردن نوک در جوهر، قلم را پر کرد. آخرین شاهکار این سری، خودنویس "Pen For Men (PFM)" بود؛ مدلی با طراحی ضخیم و سنگین که در سال ۱۹۵۹ معرفی شد. این مدل اولین خودنویسی بود که از "Inlaid Nib" استفاده می‌کرد؛ نوکی که به‌طور اختصاصی و هنرمندانه درون بدنه‌ی قلم کار گذاشته شده بود و هنوز هم در بیشتر مدل‌های لوکس شیفر دیده می‌شود. من این خودنویس را داخل کلکسیون فروشگاه لطیفی دیده بودم.

این روزها شیفر تحت مالکیت شرکت هندی ویلیام پن است، اما نوستالژی و اصالتش برای طرفدارانش باقی مانده. هر خودنویس شیفر، حسی از تاریخ و نوآوری را به همراه دارد و یادآور استقامت و خلاقیت بنیان‌گذارش، والتر شیفر، است.

من از خودنویس شیفر 300 سبز که به تازگی تولید کرده استفاده میکنم واقعا خوش دست مینویسد.