انسان ضمن نوشتن نه تنها اندیشه و احساس خود را بر صفحه کاغذ عینیّت می‌بخشد، بلکه از طریق دستخط خویش، شخصیت، حالت عاطفی و حتی سلامت یا بیماری جسم و روان خود را هم به نمایش می‌گذارد. توانایی اندیشیدن آگاهانه و گفتار، عطیه‌ای الهی است که انسان را انسان کرد. انسان توانست به جای اندیشه با تصاویر و عواطف، با واژه‌ها بیندیشد و فکر خود را به دیگران انتقال دهد و در نتیجه قادر به برنامه ریزی‌های جمعی و هماهنگی با انسان‌های دیگر شود، او توانست فرهنگ و سنت را به نسل‌های بعدی منتقل کند.

این نخستین انقلاب ارتباطی بود و سپس در حدود 5 هزار سال پیش دومین انقلاب ارتباطی صورت گرفت و آن پیدایش نگارش بود. واژه‌ها ابتدا به صورت تصویر، سپس نماد و سرانجام به شکل ترکیبی از حروف الفباء بازنمایی شد و بشر توانست بنویسد. فرهنگ بشری به صورتی دقیق‌تر ثبت و امکان حفظ و انتقال آن برای قرن‌ها امکان پذیر شد.جادوی نوشتن، اندیشه و احساس را به نوشتار تبدیل کرد. این امر چنان مهم بوده است که زندگی نوع انسان به 2 دوره پیش از تاریخ و پس از تاریخ تقسیم می‌شود که بر مبنای اختراع خط است.

انسان ضمن نوشتن نه تنها اندیشه و احساس خود را بر صفحه کاغذ عینیّت می‌بخشد، بلکه از طریق دستخط خویش، شخصیت، حالت عاطفی و حتی سلامت یا بیماری جسم و روان خود را هم به نمایش می‌گذارد. اما جز آنکه دستخط افراد از ویژگی‌های انفرادی آنان سخن می‌گوید، خط های ملل گوناگون هم بازتاب شخصیت و هویت گروهی آنان است. از جمله خط نستعلیق که برگزیده ایرانیان است و ویژگی‌های ایرانی را بیان می‌کند، خطی نرم و گردان که حالتی زنده دارد و پیچ و خم‌های آن نشأت گرفته از اجزای بدن آدم است. پیامی که از خط فارسی شنیده می‌شود، نرمی و اعتدال است و ارتباط و موزون با اجزای بدن انسان، آن را به وجوه انسانی پیوند می‌دهد.
 

خداوند 2 ویژگی بزرگ برای انسان قرارداده است که او را از دیگر جانداران متمایز می‌کند. مغز بزرگ، توانایی اندیشیدن با واژه‌ها را دارد و به انسان امکان گفتار را می‌دهد، و دست‌هایی که قادر به ساختن و کاربرد ابزار است. نوشتن، رابط بین این 2 ویژگی انسان است، یعنی اندیشه را به واسطه دست به واژه و جمله تبدیل می‌کند. این تجربه‌ای است که با تایپ کردن به دست نمی‌آید.

گردش نرم قلم نی خوش‌نویسی یا خلف آن، مداد و خودنویس می‌تواند تجربه لذت‌بخش شکل دادن به افکار و عواطف را روی کاغذ پدید بیاورد. افکار و عواطف و خاطرات، آرزوها و ترس‌ها، بیم‌ها و امیدها بر روی کاغذ به صورت جریانی سیال از جوهر یا مُرکّب که منحنی‌های زیبای خط فارسی را به نمایش می‌گذارد، به شکل واژه نقش می‌بندد.

نوشتن با دست و نامه نگاری با دوستان به معنی ارزش دادن به روابط انسانی نیز هست، زیرا برای هر نامه دست‌نوشته‌ای که برای دوست، همکار، رئیس، مرئوس یا عزیزی می‌نویسید، باید چیزی را هزینه کنید که هر کس مقدار بسیار کمی از آن را دارد، یعنی زمان! یک یادداشت دست‌نوشته، یک نامه شخصی، یک پیام مختصر یا خوشامد کوتاه به دریافت‌کننده این واقعیت را انتقال می‌دهد که نویسنده برای او ارزش قائل بوده است. یک نامه دست‌نوشته که به خطی خوش با خودنویس نوشته شده باشد، جنبه شخصی دارد و عصاره ادب و مهر است و این کاری است که یک صفحه نوشته تایپ شده یا پرینت رایانه‌ای یا تصویر بر صفحه نمایش، نمی‌تواند انجام دهد.