برق رفته و در تاریکی راهروی منتهی به دادیاری روی صندلی فلزی که با نشست و برخاست هرکس از روی آن، یک بار مجبورم  نیم خیز شوم  و خودم را سمت عقب بکشم تا بیشتر سر نخورم، نشسته ام.
نور آفتاب پاییزی تندی که طولش از بین ساختمان و درخت های پشت پنجره روزنی پیدا کرده و خودش را به وسط سالن رسانده است.
امتداد آن در دو سانتی پنجه کفشم تمام می شود و  نور که از چرم عبور و انگشت شستم را گرم کرده، برایم لذت بخش است.
مثل همیشه در جز به جز اشیا اطرافم غرق شده بودم که دستی کاغذی را روبرویم گرفت.

قبل از شنیدن کلامی، سکسکه مرد نارنجی پوش توجهم را جلب کرد
+شما وکیل هستید دیگه؟[سکسه]
انگار او هم این الگو را می دانست هر کیف چرم به دست در خود فرو رفته ی راهرو های دادگستری وکیل است!
+برام[سکسه] ابلاغ[سکسکه] من کارگر[سکسکه].
مرد دچار چنان استرسی شده بود که هر لحظه دلم می خواست دیگر چیزی نگوید، بار رنجی که نمی دانم از کجا پیدایش شد به خاطر این حجم از فشار مرد روی سرم آوار شد
روان نویسم را با کاغذ دستش دادم و گفتم چند خط بنویس چی شده است.
مساله تازه ای نبود اختلافات و دعاوی کارگر و کارفرمایی.
گفتم در مسائل حقوق کار تخصص ندارم اما برای همین پرونده کیفری ات راهنمایی خواستی پیام بفرست.
مرد شماره ام را در تلفنش نوشت و دیگر چیزی نگفت.
بعد از آن کلک خیال نه خودش را سوار بر انوار طلایی خورشید دید
نه با تاریکی راهرو دادسرا خیال پردازی کرد و نه دیگر اصلا متوجه شد از روی صندلی فلزی چند بار دیگر سر خورده...
و تمام مدت انتظار را به شمردن سکسکه های مرد مضطرب گذراند...

یک قسمت از روح انسان چون زنجیره ای به رنج دیگری گره خورده، یعنی شاید از خوشی دیگری شاد نشوی اما بی گمان رنج دیگری غمگینت می کند و با خودم می اندیشم کاش هرانسانی ظرف رنج داشته باشد یک ظرف رنج قابل تحمل خاص خودش را، یک ظرف که وقتی پر می شود مسیری برای خالی شدن داشته باشد، گاهی رنج برخی انسان ها از ظرف وجودمان بیشتر است آن چنان که ما را دچار یک استیصال می کند و تنها راه خروج از استیصالی که این ظرف را پر کرده کمک به هم نوع رنج دیده است.