قلم ، ای آن که میدانی درد این مرد تنهای شب گرد را ؛ ای آن که با پریشانی های خاطر من آشنا و محرمی ، ای آن که از گوهر وجودت برایم مایه می گذاری ؛

ای مهربان ، ای مونس ، ای همنشین شب های ظلمت .

می خواهم امشب برای تو بنویسم ، همیشه و هر شب هرچه بود و هرچه نوشتم برای دیگران بود و تو بودی که همراه من و همدم من و همپای من آمدی .

آن ها که برایشان نوشتم ، نیستند ، نماندند و تنها تویی که هر شب با من هستی .

امشب در  گوشه ی تاریک و متروکه ی این دنیای خو گرفته به شب ، دستم را در دستان گرم و مهربان تو قرار داده ام و می خواهم برایت بنویسم تا بدانی چقدر برایم عزیز هستی .

یادت هست آن شب فروغ خواندیم که دریچه ای می خواست که با آن به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرد ؟

تو همان دریچه ای . دریچه ای که مرا دلگرم می کند که مرا به وجد می اورد ، که می دانم این دریچه هیچ وقت مانند این دنیای ظلمت گرفته دچار تاریکی نمی شود .

تنها تو هستی که جوهر وجودت را برایم می بخشایی تا که من فراموش نکنم ، تا فراموش نشوم و تا با شب خو نگیرم .

ای قلم ؛ وجودت را می ستایم و می دانم که دریچه ی من به سوی کوچه ی خوشبخت در این جهان فرو رفته در انبوه شب تنها تو هستی .