همین که اولین عطر ِگس ِ برگ‌های ستبر درخت انجیر، آغشته به باران شهریور شود، پرت می‌شوم به بیست و پنج سال قبل.

بیست و پنج عدد کمی نیست برای یادآوری واضح خاطرات. برای من ِ آدم بزرگی که هر روز کودکی درونم با شوق بیدارم می‌کند، وقت خستگی دنبال چای و کیک برایم می‌گردد، بین صدها رخوت و غم و نگرانی دستم را می‌گیرد و با شیرین زبانی می‌گوید: " طوری نیست! بخند! درست میشه"

اما این بیست و پنج، سالها قبل بود در اوایل کودکی‌ام. چوب و طنابی بود که دست‌های پدربزرگ با آن تابی ساخنه بود بر تن کهنه درخت انجیر حیاط.

این بیست و پنج، خمیر نانی بود که مادربزرگ فقط عصرهای شرجیِ شمالیِ شهریوری، وسط حیاط سرسبز خانه درست می‌کرد و عطرش هنوز اولین بویی است که با نفس کشیدن هر چوب سوخته‌ای، به مشامم آشنا می‌آید.

این بیست و پنج، چسب و چوب و کاغذی بود که اولین بادبادک را برایم ساختند، دو نفری انقدر دویدند تا با اولین اوج گرفتنش جیغی بکشم و همان لحظه مهم‌ترین خاطره ی‌کودکی‌ام برای همیشه ثبت شود.

تاثیرگذاری بعضی آدم‌ها در زندگی ما کتمان نشدنی است و هیچ نبودنی نمی‌تواند تکه تکه آجرهایی که کالبد روحمان را با آن ساختند را ویران کند

یک عده برای این روح در ساختند، برخی دالون و عده‌ای حرم و سقف.

آدم حسابی‌ها این خانه را امن می‌سازند برای زیستن کودکی که در بزرگسالیِ هر آدمی درونش فریاد می‌زند: " طوری نیست! بخند! درست میشه"