هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم یک قلم بتواند چیزی را از دل خیال بیرون بکشد و به جهان واقعی بیاورد.

پارکر سونت پدربزرگم سال‌ها توی کشوی میز بود؛ سبک، ظریف، با بدنه‌ای که هنوز بوی دست‌های او را داشت. وقتی برای اولین‌بار بعد از رفتنش درِ قلم را باز کردم، حس کردم دارم با یک میراثِ نیمه‌زنده روبه‌رو می‌شوم؛ چیزی که فقط ابزار نبود، یک جور «تداوم» بود.

آن شب، بی‌هدف شروع به نوشتن کردم. نمی‌دانم چرا داستان عاشقانه. شاید چون مدت‌ها بود چیزی شبیه عشق در زندگی‌ام گم شده بود. شخصیت مرد داستان را آرام ساختم؛ از اول. از طرز نگاه‌کردنش، نوع خندیدنش، حتی مکث‌های کوتاهش وقتی فکر می‌کرد. همه‌چیزش همان‌طور بود که همیشه در ذهنم دوست داشتم کسی باشد.

عجیب بود؛ هر بار نوک خودنویس روی کاغذ می‌نشست، انگار خود کاراکتر نفس می‌کشید. قلم هیچ‌وقت خشک نمی‌نوشت؛ آماده بود، انگار عجله داشت که او را کامل‌تر کند. من فقط کلمه می‌نوشتم، اما حس می‌کردم قلم دارد «می‌سازد».

وقتی داستان تمام شد، یک جای خالی توی اتاق ماند؛ مثل اینکه شخصیت از صفحه جدا شده باشد و دیگر آنجا نباشد.

چند هفته بعد، اتفاق افتاد.

در یک ظهر ساده، مردی وارد زندگی‌ام شد که… نمی‌دانم چطور باید بگویم. هر خصوصیتی که روی کاغذ نوشته بودم، در او بود. نوع رفتارش، مکث‌هایش، حتی لحن صدایش. انگار نسخه‌ی جهان‌واقعی همان مردی بود که با نوک خودنویس ساخته بودم.

آن لحظه فقط یک فکر در ذهنم چرخید؛

این من بودم که او را خلق کرده‌ام؟

یا پارکر پدربزرگ، چیزی را به زندگی من کشانده؟

هنوز که با قلم می‌نویسم، گاهی مکث می‌کنم.

جوهر روان است، بی‌تردید.

مثل اینکه هنوز هم آماده‌ی ساختن باشد.

و من نمی‌دانم باید بترسم…

یا ایمان بیاورم که بعضی قلم‌ها فقط جمله نمی‌نویسند؛

سرنوشت را هم امضا می‌کنند.