رنگ یک قلم، چیزی فراتر از پوششی بر فلز یا رزین است. گاهی مثل بازتابی از درون نویسنده عمل می‌کند؛ آینه‌ای کوچک از روح او. بدنه‌ی مشکی، آرام و موقر است، مثل سکوتی که در عمق تفکر فرو رفته؛ رنگی برای کسانی که به نظم، عمق و رازها دل بسته‌اند. در مقابل، قلمی با رنگ سبز یا آبی روشن، حس جریان، تازگی و آزادی را زنده می‌کند؛ گویی ذهن را به سفر می‌برد، به جایی میان خیال و واقعیت.

وقتی دستی قلمی قرمز در میان انگشتان می‌گیرد، حرارت و شور در رگ‌هایش بیدار می‌شود. این رنگ‌ها فقط دیده نمی‌شوند، بلکه حس می‌شوند؛ هر بار که نور از سطحشان می‌لغزد، گوشه‌ای از روح را لمس می‌کنند. شاید به همین دلیل است که نویسنده، بی‌آنکه بداند، گاهی با انتخاب رنگ قلمش حال درونش را آشکار می‌کند , همان حال پنهانی که حتی خودش هنوز آن را نام‌گذاری نکرده است.

رنگ قلم می‌تواند گفت‌وگویی بی‌صدا میان ذهن و احساس باشد. نویسنده با آن رنگ می‌نویسد، اما در حقیقت، رنگ است که با او سخن می‌گوید, گاهی آرامش می‌بخشد، گاهی جسارت، گاهی هم فقط یادآور چیزی از گذشته است. و شاید همین راز ماندگاری قلم‌ها باشد: آن‌ها نه فقط ابزار نوشتن، بلکه هم‌نفس‌های روان ما هستند، در سکوت، با زبانی از نور و رنگ.