هیچ وقت "کسی باید باشد" های اغراق آمیز را دوست نداشتم. فکر می کنم چرا باید، "باید"ی در کار باشد، وقتی مبنای محبت و دوست داشتن بر پایه بخشش است. نه در تاریخ و نه ادبیات و نه حتی حقوق! منشا هیچ عطایایی اجبار نبود. مگر نه اینکه دوست داشتن عطیه ست؟ من به "مرور از سر عادت"ی هم دلخوشم وسط روزمرگی ها.

 به وقتی که وسط جلد هفتم  آتش بدون دود نادر ابراهیمی چشمش میفتد به جمله ای و با شوق کلماتش را مینویسد و می فرستد: " این ژرفا از دل پر درد من است نه از سیاه رود صحرا..." به وقت تمام چای های دو نفره که فنجان پررنگ از آن تو است چون می داند دوست داری. به وقت ساعت ها خیره شدن به طبیعت چون میداند هیچ چیزی جز نگاه به نظم طبیعت آرامت نمی کند.

می دانی عزیز من!

زندگی را آنقدر ناپایدار می‌بینم که بعید می دانم روی کلمات خالی دوام داشته باشد.یا حتی روی توقعات شگرف و اغراق آمیز.

میدانی عزیز من!

آدم این چند رگ و استخوان، عقلش هم مثل جانش به تبی بند است. اما بعید میدانم گرمای دستت را، خیابانی که نیمه شب با هم قدم زدید را، اولین از دل در آوردن پس از دلخوری ت را، بعید می دانم اولین نگرانی‌ات در اوج فراموشی اش را و اولین روز بارانی که دلت نیامد تنهایی خیس شود و با او سپری کردی را فراموش کند. آدم را باید زندگی کرد برایش کاخی از خاطره ساخت، با آجر روزمرگی ها و همین پیش پا افتاده ترین اتفاق های از سر عادت که رنگ حضور تو تک تک شان را خاص می کند.