عصر چهارشنبه، سوم مرداد ماه سال یکهزار و سیصد و نود و هفت، سیصد و شصتمین شب از مجموعه شب های مجلۀ بخارا با همراهی سازمان اسناد و کتابخانۀ ملی به شب «دماوند»  اختصاص یافت. در این جلسه که در تالار قلم مرکز همایش های کتابخانۀ ملی برگزار شد، تجلیل از علی اصغر لطیفی از بخش های این نشست بود.

“دماوند نامی به درازای تاریخ سرزمین ما ایران، شهره در آفاق جهان، الهام بخش زندگی، نماد غرور و ایستادگی و مقاومت ما ایرانیان در طی قرون و اعصار. نامی که الهام بخش سخنسرایان بزرگ و نامی زبان فارسی در طی سده ها بوده و  گنجینه ای محیط زیستی است. رسیدن به قلۀ آن و از بلندای آن به افق نگریستن آرزویی است که از نوجوانی در جان ما موج می زند.

امیدواریم این شب آغازی باشد بر ده ها شب دیگری که باید به دماوند اختصاص یابد.”

“دو رابطه با جناب آقای اصغر لطیفی دارم: یکی رابطۀ شخصی من و دیگری آن چیزی است که در عرصۀ قلم و نویسندگی است. کم تر کسی در ایران هست که اهل نوشتن باشد اما با آقای لطیفی آَشنا نبوده و ایشان قلم به دستش نداده باشد.

به یاد دارم در کلاس پنجم دبستان علاقۀ خاصی به خودنویس داشتم و دستان جوهری دایی ام  برایم لذت بخش بود. پدرم مرا به مغازۀ جناب آقای لطیفی بردند تا برایم خودنویس بخرند اما ایشان گفتند که این پسر هنوز بچه است و داشتن قلم برایش زود است. من کف مغازه که آن زمان در پشت سفارت انگلیس بود (خیابان جمهوری)، زار زدم تا ایشان دلشان سوخت و یک قلم خودنویس سناتور به من لطف کردند که هنوز از گذر حوادث پرفراز و نشیب زندگی ام دوام آورده و مانده است.”

“ایشان برای بسیاری از نویسندگان مشهور، شاعران و پژوهشگران خانۀ قلم پارکر لطیفی را درست کرده اند. یک پناهگاهی که بسیاری از ماها اگر هفته ای یکبار به آنجا نرویم، کمبودی احساس می کنیم. دفترچه ای هم دارند که یادگار نویس بسیاری از نویسندگان و شاعران است؛ بسیاری از جمله مهندس میرمیران که این بنا حاصل یادگار و خاطرۀ اوست (تالار قلم) تا روزهای آخر زندگی با ویلچر پیش ایشان می آمدند و چون پلیکان باز بودند از تازه های این مارک می پرسیدند.”